FlightSimmer.GR
Vinaora Nivo SliderVinaora Nivo SliderVinaora Nivo Slider
Συνέντευξη Luca Bertossio
Συνέντευξη Jurgis Kairys
Συνέντευξη Svetlana Kapanina


     Η Ναταλία ΑνεμοδουράΗ Ναταλία Ανεμοδουρά γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1978. Έχει σπουδάσει Τοπογράφος στα ΤΕΙ Αθήνας και Αρχιτέκτων στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Είναι κάτοχος FAA και JAA CPL σε μονοκινητήρια και δικινητήρια αεροπλάνα, ελικόπτερα, υδροπλάνα και υπερελαφρά, με σύνολο 1.000 ώρες πτήσης. Έχει μια πολύπλευρη ενασχόληση στο κομμάτι της αεροπορίας όπως για παράδειγμα: συγγραφή λευκωμάτων και βιβλίων, εκπαιδεύτρια πιλότων, έκδοση και αρθρογραφία του περιοδικού Remove Before Flight, μέλος σε αερολέσχες, plane spotter και πολλά άλλα.

     Με μεγάλη μας χαρά, σας παρουσιάζουμε την πρώτη συνέντευξη γυναίκας πιλότου στο site μας, που μας παραχώρησε η Ναταλία.

 

  • Ναταλία πες μας αρχικά, πότε άρχισες να ενδιαφέρεσαι γενικά για την αεροπορία; Υπήρξε κάτι ή κάποιος που να σε επηρέασε να ασχοληθείς με αυτήν;

     Ξεκίνησα να πετάω σε ηλικία 17 ετών, με το που τελείωσα το σχολείο και ετοιμαζόμουν να δώσω για δεύτερη φορά Πανελλήνιες εξετάσεις. Παράλληλα με το φροντιστήριο, πήγαινα και στην Αερολέσχη Αθηνών για να μάθω να πετάω. Κανείς από τον περίγυρό μου δε με επηρέασε να ασχοληθώ με την πτήση, διότι κανείς δεν είχε σχέση με το αντικείμενο. Το έναυσμα ήταν ένα Cessna που πέρασε ένα πρωινό από πάνω μου το Σεπτέμβριο του 1995 και κάποιος κύριος που παρατήρησε ότι το χάζευα και μου εκμυστηρεύτηκε ότι μάθαινε να πετάει. Μέχρι τότε, έβλεπα τα αεροσκάφη Γενικής Αεροπορίας στο Ελληνικό και ονειρευόμουν μία ημέρα να πετάξω με ένα από αυτά. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποιούσα ότι θα μπορούσα να μάθω να πετάω η ίδια ένα από αυτά. Δεν ήξερα ότι υπήρχε αυτή η δυνατότητα στην Ελλάδα. Την επόμενη μέρα βρέθηκα στην Αερολέσχη Αθηνών για επίσκεψη, όπου έφθασα την ώρα που ένα Cessna 152 εκκινούσε τον κινητήρα. Χωρίς να το καταλάβω με είχανε βάλει μέσα, με είχανε δέσει και είχαμε απογειωθεί. Κυβερνήτης ήταν ο Σωτήρης Παπανικόλας, εξεταστής αεροπλάνων και ελικοπτέρων. Μου έδωσε τα χειριστήρια για να κάνω το γύρο της Πεντέλης. Έτσι αρχίσαν όλα!

  • Πες μας λίγα λόγια για την αεροπορική σου εμπειρία και εκπαίδευση γενικότερα, που και πως την απέκτησες;

     Στο Ashville μετά απο 6 ώρες πτήση!Πήρα το PPL το 1996 σε ηλικία 18 ετών εκπαιδευόμενη από τον Μιχάλη Γκριτζιώτη στην Αερολέσχη Αθηνών. Στη συνέχεια έκανα build-up με Cessna 150,152,172,172RG, TB-9 και TB-10 στις Αερολέσχες Αθηνών, Δεκελείας στο Τατόι και Πειραιώς στο Μαραθώνα. Το επόμενο καλοκαίρι πήγα στην Αμερική και πήρα το CPL, IFR Multi Engine σε ηλικία 19 ετών. Επέστρεψα στην Ελλάδα με 250 ώρες και μετέτρεψα το επαγγελματικό μου πτυχίο σε Εθνικό δίνοντας εξετάσεις στη ΣΠΟΑ. Την επόμενη χρονιά πήρα και την ειδικότητα του εκπαιδευτή πτήσεων στο Αμερικάνικο πτυχίο μου, την οποία επίσης πρόσθεσα κατόπιν εξετάσεων στο Εθνικό.

     Στα χρόνια που ακολούθησαν έβαλα εκατοντάδες ώρες πτήσης στα Περιφερειακά και Πανελλήνια πρωταθλήματα Γενικής Αεροπορίας που διοργάνωνε η Ελληνική Αεραθλητική Ομοσπονδία σε ασκήσεις πλοήγησης, παρατηρητικότητας από αέρος, ακρίβειας χρόνου, και ακρίβειας προσγειώσεων. Οι επιδόσεις μου με έβαλαν στην Εθνική μας ομάδα, με την οποία συμμετείχα στους διεθνείς αγώνες Rally Flying σε Ιταλία, Σλοβακία, Ισπανία και Νότια Αφρική. Παράλληλα όλα αυτά τα χρόνια σπούδαζα στα ΤΕΙ και το Πολυτεχνείο. Το 2007 πήρα επαγγελματικό πτυχίο ελικοπτέρου σε Αμερική και Ελλάδα και πρόσθεσα και το seaplane rating στο επαγγελματικό πτυχίο μου. Στη συνέχεια πήρα και πτυχίο υπερελαφρών. Πρόσφατα έδωσα τις εξετάσεις του ATPL Theory μέσω της Superior Air για να μετατραπεί το πτυχίο μου σε Frozen ATPL και ολοκλήρωσα το MCC στη Global Aviation, ώστε να έχω τις προϋποθέσεις να πετάξω επαγγελματικά κάνοντας μία δουλειά που αγαπάω. Μέχρι σήμερα έχω περίπου 1000 ώρες πτήσης.

  • Πραγματικά εντυπωσιακή εκπαίδευση! Πόσο δύσκολο ή εύκολο είναι στο να ασχοληθεί μια γυναίκα με την αεροπορία;

     Προσαρμόστηκα εύκολα και η ανάγκη για προσαρμογή δεν έγκειται στο γεγονός ότι ήμουν διαφορετικού φύλου στον αεροπορικό χώρο στον οποίο μπήκα, αλλά κυρίως στο γεγονός ότι ήμουν η μικρότερη μιας και ήμουν μόλις 17 ετών. Έτσι δε θεωρώ ότι είναι ευκολότερο η δυσκολότερο για μια γυναίκα να μάθει να πετάει και να παραμείνει στο χώρο αυτό. Απλά θα πρέπει κάποια στιγμή να κάνει ένα μικρό διάλειμμα αν θέλει να κάνει οικογένεια. Το μόνο που έχω παρατηρήσει, είναι ότι έχουμε μερικές φορές διαφορετικό τρόπο σκέψης από τους συναδέλφους μας, το οποίο μπορεί να οδηγήσει σε επιπλέον διαφορετικές εναλλακτικές προτάσεις, σε περίπτωση ανάγκης αντιμετώπισης κάποιας δύσκολης κατάστασης, τόσο κατά τον σχεδιασμό μιας πτήσης όσο και στον αέρα.

  •  Ξέρουμε ότι έχεις μια πολύπλευρη ενασχόληση στο κομμάτι της αεροπορίας π.χ. συγγραφή λευκωμάτων - βιβλίων, εκπαιδευτής, έκδοση και αρθρογραφία περιοδικού, μέλος σε αερολέσχες, plane spotter, κ.α. Τι σε έκανε να ασχοληθείς με όλα αυτά;

     Μέσα στο Robinson R22Πολύ απλά η αγάπη, η ακόμα καλύτερα ο εθισμός για την πτήση σε κάνει να θες να ασχοληθείς με οτιδήποτε σχετίζεται με αυτήν και τις ώρες που δεν πετάς. Από το να χαζεύεις τους άλλους που πετάνε μέχρι το να κανείς συλλογή από οτιδήποτε "αεροπορικό" αντικείμενο βρίσκεις μπροστά σου. Όλα πάντως ξεκίνησαν πρώτα από το πέταγμα.

  • Από την έως τώρα αεροπορική σου πορεία και εμπειρία, μπορείς να μας αναφέρεις στιγμές που σου πρόσφεραν ιδιαίτερη συγκίνηση;

     Η πρώτη μεγάλη συγκίνηση ήταν η πρώτη πτήση μου με το Cessna 152. Η πρώτη μου επαφή με τις τρείς διαστάσεις. Κάτι που είναι αδύνατον να βιώσεις από το πλαϊνό παράθυρο επιβάτη ενός αεροσκάφους αεροπορικής εταιρίας. Ακολούθησε η πρώτη μου solo προσγείωση, η πρώτη μου πτήση νύχτα, η πρώτη μου πτήση με υδροπλάνο, η πρώτη φορά που κέρδισα το Πανελλήνιο πρωτάθλημα Γενικής Αεροπορίας και μπήκα στην Εθνική μας ομάδα και η πρώτη μου απογείωση με ελικόπτερο. Ιδιαίτερη συγκίνηση επίσης μου προσέφερε η πρώτη μου πτήση στο Hudson River δίπλα στους Δίδυμους Πύργους και γύρω από το άγαλμα της Ελευθερίας με ένα Piper Warrior, αλλά και η εξέτασή μου για το επαγγελματικό πτυχίο από το ιστορικό πια αεροδρόμιο του Ελληνικού με το Cessna 152 της Ολυμπιακής Αεροπορίας, βαμμένο στα χρώματα του Εθνικού μας αερομεταφορέα.

  • Πες μας, έχεις βρεθεί ποτέ σε δύσκολη στιγμή πετώντας;

     C-150 resting on the runway!Ήταν μία ανοιξιάτικη μέρα του 1998 όπου πετούσαμε από το αεροδρόμιο του Μάλεμε της Κρήτης για το Τατόι με το συγκυβερνήτη μου, επιστρέφοντας από το Πανελλήνιο αεροράλλυ που είχε διεξαχθεί στο Καστέλι Ηρακλείου, με ένα Cessna 150. Ήταν μία υπέροχη μέρα με καθαρό μπλε ουρανό και έτσι φθάνοντας στο Πόρτο Χέλι αποφασίσαμε να κατέβουμε για λίγο στο αεροδρόμιο. Δεν πρέπει να παραμείναμε προσγειωμένοι περισσότερο από μία ώρα όταν κάναμε νέο σχέδιο πτήσης, πήραμε καιρό και φύγαμε. Ο καιρός στο Τατόι ήταν ακόμα καλός και δεν υπήρχε κάποια πρόγνωση στο TAF για κάτι διαφορετικό. Φθάνοντας όμως στην Αίγινα είδαμε από μακριά μία μεγάλη "μαύρη" κουρτίνα να αρχίζει να σκεπάζει τα Βόρεια προάστια της Αθήνας και να επεκτείνεται σιγά σιγά σε όλο το λεκανοπέδιο.

     Επικοινωνήσαμε με το Τατόι τηλεφωνικά και ενημερωθήκαμε ότι αναμένονταν να ξεκινήσει καταιγίδα και ίσως χρειαστεί να προσγειωθούμε στο Ελληνικό. Έτσι καλέσαμε το Ελληνικό,  δηλώσαμε τις προθέσεις μας και μας ζητήθηκε να κατευθυνθούμε κοντά στη Σαλαμίνα για holding μέχρι να βρεθεί ικανοποιητικό κενό για το μικρό Cessna να προσεγγίσει το αεροδρόμιο του Ελληνικού για προσγείωση. Εν τω μεταξύ το μπουρίνι είχε καλύψει σχεδόν όλη την Αθήνα και μόνο τα Νότια προάστια ήταν ακόμα καθαρά. Από στιγμή σε στιγμή θα ξεκινούσαμε τη προσέγγιση όταν ...άλλαξε η βάρδια!

     Ένας αγενέστατος κύριος πήρε το μικρόφωνο και άρχισε να μας επιπλήττει γιατί δεν είχαμε transponder. Εκείνη την εποχή, η χρήση transponder στα αεροσκάφη γενικής αεροπορίας δεν ήταν ακόμη υποχρεωτική. Ωστόσο μάταια προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε τόσο την κατάσταση στην οποία βρισκόμασταν και την ανάγκη να προλάβουμε να προσγειωθούμε στο Ελληνικό πριν μας προλάβει η καταιγίδα, όσο και το γεγονός ότι πετάγαμε νομιμότατα εκεί. Το μόνο που επαναλαμβάνονταν ήταν η φράση "θα σας κάνω αναφορά και φύγετε μακριά από την TMA της Αθήνας!", χωρίς ωστόσο να λαμβάνουμε καμία σαφή οδηγία για το που να κατευθυνθούμε. Μέσα σε αυτό το κλίμα μας πρόλαβε η άκρη της καταιγίδας, ενώ η διαμάχη συνεχιζόταν από τον ασύρματο. Τότε πήρα την απόφαση να κατέβω κάτω από τα 500 πόδια, πολύ κάτω δηλαδή από τα όρια της TMA και να κατευθυνθώ προς Ελευσίνα.

     Περιμένωντας να στεγνώσει ο διάδρομος μετά απο ασταμάτητο κατακλεισμό!Η Ελευσίνα ήταν καθαρή από καιρό, όχι όμως και η διαδρομή. Αν από την αρχή δεν με είχε δεχθεί το Ελληνικό όσο βρισκόμουν στην Αίγινα θα προλάβαινα να επιστρέψω στο Πόρτο Χέλι. Ήταν όμως πλέον αργά μετά από τόσο holding και τα καύσιμα οριακά. Τα λεπτά που ακολούθησαν ήταν τα δυσκολότερα που έχω αντιμετωπίσει. Η καταιγίδα πλέον μας είχε περικυκλώσει, η βροχή ήταν τόσο δυνατή που μετά βίας διέκρινες το ακροπτερύγιο η την προπέλα και αναγκάστηκα να κατέβω τόσο χαμηλά ώστε να έχω τα κύματα ως σημείο αναφοράς. GPS ακόμα δεν υπήρχαν στα μικρά αεροπλάνα και το συγκεκριμένο είχε απλό VFR εξοπλισμό. Μετά από ατελείωτα λεπτά αγωνίας και μηδενικής ορατότητας φθάσαμε στον Ασπρόπυργο και ξαφνικά βγήκαμε έξω από αυτό το "πράγμα". Γύρω μας μία κατάμαυρη κουρτίνα, μέσα στην οποία είχαμε βρεθεί προηγουμένως, η οποία εκτείνονταν από το Τατόι μέχρι τον Πειραιά και τη Σαλαμίνα και από πάνω μας μπλε ηλιόλουστος ουρανός.

     Καλέσαμε με ανακούφιση την Ελευσίνα αλλά ...μας αρνήθηκε την προσγείωση λέγοντας μας να πάμε στο ...Ελληνικό! Το Τατόι είχε ακόμη ισχυρή καταιγίδα. Τότε ζήτησα να παραμείνουμε άνωθεν μέχρι να ...τελειώσουν τα καύσιμα! Είχαμε 45 λεπτά remain. Παραμείναμε 20 ακόμη λεπτά πάνω από την Ελευσίνα αλλά ο καιρός στο Τατόι δεν έλεγε να ανοίξει και η μόνη περίπτωση να προσγειωθώ στην Ελευσίνα ήταν αν δήλωνα emergency. Τελικά μετά από τηλεφωνικές διαπραγματεύσεις του συγκυβερνήτη μου, μας δέχθηκε η αεροπορία στρατού στα Μέγαρα! Ήταν ίσως η μόνη φορά που έχω πει "επιτέλους προσγειωθήκαμε"...

  • Φοβερή αλλά και τρομακτική εμπειρία! Γνωρίζουμε ότι ασχολείσαι ενεργά με τη γενική αεροπορία στη χώρα μας. Πες μας πως βλέπεις το μέλλον της στην Ελλάδα.

     Piper Warrior with a skull on tail!Με τη δυσβάσταχτη φορολογία που υπάρχει στη χώρα μας, είναι αδύνατον να διατηρηθεί η ιδιωτική-αθλητική Γενική Αεροπορία. Οι ιδιωτικές πτήσεις έχουν ελαττωθεί σε μεγάλο βαθμό τα τελευταία χρόνια και αν δεν είχαμε τις αερολέσχες και τις σχολές που προσφέρουν τεράστιο έργο στην εκπαίδευση Ελλήνων και ξένων χειριστών, τα ελαφρά αεροπλάνα θα ήταν είδος προς εξαφάνιση. Όταν η νομοθεσία υποχρεώνει τον χειριστή-ιδιοκτήτη ενός μηχανοκίνητου αετού να έχει 60.000€ ευρώ τεκμήριο και να πληρώνει φόρο πολυτελείας, ή θα τον οδηγήσει στην αφάνεια, ή στην παρανομία. Σήμερα ένα καλό μεταχειρισμένο τετραθέσιο αεροπλάνο Γενικής Αεροπορίας στοιχίζει 30.000€. Ποιος όμως τολμάει να το αγοράσει; Ήδη στις αερολέσχες επέβαλλαν απόδοση ΦΠΑ. Πόσες θα καταφέρουν να κρατηθούν; Σίγουρα πάντως μέσα στα επόμενα χρόνια θα υπάρξει σημαντική ανάπτυξη της επαγγελματικής εκπαίδευσης στη χώρα μας, από το πλούσιο έργο που προσφέρουν οι σχολές χειριστών.

  • Ακούμε ότι επιτέλους από την άνοιξη θα ξαναδούμε πάλι υδροπλάνα στην Ελλάδα. Πόσο πιστεύεις ότι θα ωφελήσει αυτό την αεροπορία στη χώρα μας;

     Η ανάπτυξη του δικτύου αερομεταφορέων με υδροπλάνα, μπορεί να ανοίξει πάρα πολλούς προορισμούς, καθώς δεν απαιτούνται ιδιαίτερες υποδομές για τη λειτουργεία των υδροπλάνων και σίγουρα η δραστηριότητα αυτή στην πλήρη ανάπτυξη της, θα ανοίξει πάρα πολλές θέσεις εργασίας στον αεροπορικό χώρο. Το υδροπλάνο θα μπορεί να λειτουργήσει ως επέκταση του ήδη υπάρχοντος αεροπορικού δικτύου, μεταφέροντας τους επιβάτες σε μικρότερους και απομακρυσμένους προορισμούς, δίνοντας την εναλλακτική αυτή λύση σε κάποιον που προτιμάει να πληρώσει κάτι παραπάνω και να μεταβεί στον τελικό του προορισμό γρήγορα και με ευκολία, αποφεύγοντας τις θαλάσσιες μεταφορές. Σίγουρα θα δώσει και μία μικρή, αλλά ποιοτική ανάπτυξη σε δυσπρόσιτα νησιά που δεν έχουν αεροδρόμιο. Αρκεί να ξεπεραστεί η ατελείωτη και παράλογη ελληνική γραφειοκρατία και να μπορέσουν τα υδροπλάνα να ξεκινήσουν και πάλι δραστηριότητα.

  • Ναταλία ας περάσουμε και στο χώρο του Flight Simulator. Ξέρουμε ότι έχεις ασχοληθεί με το FS. Ξεκίνησες από αυτό και πήγες στο Real ή το ανάποδο; Θεωρείς το Flight Simulator μια εξάσκηση για την πραγματική αεροπορία γενικώς αλλά και για εσένα προσωπικά;

     Στο αεροδρόμιο της Σύρου - LGSOΠρώτα έμαθα να πετάω και μετά έπιασα εξομοιωτή στα χέρια μου. Με εντυπωσίασε το πόσο καλή εξομοίωση κάνει το FS σε μια IFR πτήση και σύντομα κατέληξε να είναι το εργαλείο με το οποίο έκανα την εξάσκησή μου πριν από την ετήσια IFR εξέταση μου. Ξεκίνησα με το Microsoft FS 5.1. Με τα χρόνια εξελίχθηκαν τόσο τα γραφικά, που το χρησιμοποιούσα και για VFR εξοικείωση σε ένα καινούριο αεροδρόμιο. Ωστόσο για μένα, παραμένει κάτι το οποίο ένας εξομοιωτής δε μπορέσει ποτέ να εξομοιώσει και αυτό είναι η αίσθηση των αεροδυναμικών δυνάμεων στο κάθισμα και στα χειριστήριά σου.

  • Πόσο εύκολα ή δύσκολα θεωρείς ότι κάποιος μπορεί να γίνει Real πιλότος, αν ασχολείται με το Flight Simulator;

     Και μόνο το γεγονός ότι για να εκπαιδευτεί κανείς για ένα type rating περνάει πρώτα από πιστοποιημένο εξομοιωτή σημαίνει ότι η προσφορά του στην εκμάθηση ενός αεροσκάφους είναι ουσιαστική. Το ότι μέρος της εκπαίδευσης για το Instrument Rating γίνεται επίσης σε πιστοποιημένο εξομοιωτή σημαίνει ότι είναι απαραίτητος για την εκμάθηση δύσκολων ενόργανων διαδικασιών που μπορεί να μην υπάρχουν σε κάποιο κοντινό αεροδρόμιο. Το γεγονός ότι μπορείς να εξομοιώσεις συνθήκες Emergency χωρίς να βρίσκεσαι στον αέρα, κάνει την εκπαίδευση με εξομοιωτή απαραίτητη. Ένας μη πιστοποιημένος εξομοιωτής δεν σημαίνει ότι δεν κάνει καλή εξομοίωση των πραγματικών συνθηκών.

     Πιστεύω ότι το FS μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ κάποιον που θέλει να γίνει Real πιλότος, καθώς θα είναι ήδη εξοικειωμένος με το αεροπλάνο, τα όργανά του και τις διαδικασίες. Αρκεί να έχει σωστές βάσεις και να έχει καλή καθοδήγηση από κάποιον που θα τον εισάγει με σωστά βήματα και σωστές διαδικασίες στον κόσμο του FS. Διότι αν μάθεις κάτι λάθος και εφαρμόζεις μια λάθος διαδικασία στο FS, θα είναι πολύ δυσκολότερο να υιοθετήσεις τη σωστή αργότερα στην εκπαίδευση σου για Real, σε σχέση με κάποιον που δεν έχει αγγίξει ποτέ FS.

  • Πες μας λίγα λόγια για τα μελλοντικά σου σχέδια γύρω από την αεροπορία.

     Μετά απο μία σύντομη πτήση με το ιστορικό Zenair του μοναδικού, Πλάτωνα Κουρουβακάλη.Με απλά και λίγα λόγια, περιμένω να ξεκινήσουν τα υδροπλάνα!

 

     Ευχαριστούμε θερμά τη Ναταλία για τη παραχώρηση της συνέντευξης, της ευχόμαστε καλή επιτυχία σε όλα τα μελλοντικά σχέδια της και να έχει πάντα ασφαλείς προσγειώσεις και σύντομα προσθαλασσώσεις!!!

 

Για το FlightSimmer.GR
 
Παναγιώτης Νάστος  
Γιάννης Ευαγγελινός